چه سوت و کور
چه مبهم شده ام
مثل جاده ایی شده ام بن بست ..
هر که را می رانم
دوباره به سویم چه بی پروا باز میگردد!
آی آدما که به سمت من روانه شده اید
من رسم ناجوانمردانه ای دارم
من بر همه جفا میکنم
حتی بر تو که خوب میدانم
تسلیم مطلق منی !
زمزمه میکنم ..
کاری ندارد رفتن و از خود گم شدن
کاری ندارد دستان خیانت کارت را رها کردن
کاری ندارد از تو رد شدن و رسیدن به پوچی
زندگی رسم بودن و ساختن نیست ..
زندگی رسم مکرر و مزخرفیست عزیز من !
.
.
در اوج دلتنگی ، نفرتم را روانه ات میکنم ..
اولین عیدی که او نیست ..
.
.
.
.
.
یک عشق محو در ذهن روزگار _
که بی منطق ، پرستش شد _
و از من ..
جز خاکستر و انبوهی از انتظار چیزی باقی نماند _
.
.
این بودن _
رنگ دروغ ، رنگ ذلالت ، رنگ کهنگی گرفته است _
.
.
.
شاید دیگر نیازی به بودن نیست _
